کنگره ی عرش

بسم رب الحسین

برمشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا                                    بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا

مراسم اختتامیه طرح کنگره عرش در جمع مسافران کربلای معلا و بدرقه ی زائران

با سخنرانی حجت الاسلام مهدوی بیات و مداحی برادر کاظمینی همراه با پخش کلیپ تا حرم
زمان : دوشنبه ۲۰ /۱۲ / ۸۶ بعد از نماز مغرب و عشاء
مکان : مسجد فاطمة الزهرا سلام الله علیها

بسم رب الحسین

برنامه حرکت کاروان های اعزامی به کربلای معلی :

کاروان های برادران :

• کاروان اول :۲۷ اسفند ماه ۸۶ 
• کاروان دوم :۳ فروردین ماه۸۷
  

• کاروان اول : ۲۱ اسفند ماه ۸۶ 
• کاروان دوم : ۲ فروردین ماه۸۷ 

در ضمن کلیه افرادی که در این اردو ثبت نام اولیه نموده بودند ، با در دست داشتن گذرنامه ، سه قطعه عکس و کپی شناسنامه و کارت ملی به دفتر جامعه اسلامی دانشجویان مراجعه نمایند تا در لیست اولویت افراد اعزامی قرار گیرند .

بسم رب الحسین

خدايا از تو مى‏خواهم كه به دانائيت خير را برايم بگزينى. پس بر محمد و آلش رحمت فرست، و درباره‏ام به خير حكم فرماى، و ما را به حكمت اختيار خود ملهم ساز، و آن را براى ما وسيله رضاء به قضاء و تسليم به حكم خود قرار ده. و به اين وسيله پريشانى شك و ترديد را از ما دور ساز، و ما را به يقين مخلصين تأييد فرماى، و به خويشتن وا مگذار، كه از معرفت آنچه براى ما برگزيده‏اى فرو مانيم، تا آنجا كه قدر ترا سبك شماريم، و مورد رضاى ترا مكروه داريم، و به چيزى كه از حسن عاقبت دورتر و به خلاف عافيت نزديكتر است متمايل شويم. آنچه را از قضاى خود كه ما از آن اكراه داريم پيش ما محبوب ساز. و آنچه را از حكم تو كه دشوار مى‏پنداريم بر ما آسان كن و ما را به گردن نهادن مشيتى كه بر ما وارد ساخته‏اى ملهم ساز. تا تأخير آنچه را تعجيل فرموده‏اى، و تعجيل آنچه را به تأخير افكنده‏اى، دوست نداريم، و آنچه را تو دوست دارى مكروه نشماريم و آنچه را مكروه دارى بر نگزينيم. و كار ما را به آنچه فرجامش پسنديده‏تر و مآلش بهتر است پايان بخش زيرا كه تو عطاياى نفيس مى‏دهى. و نعمتهاى بزرگ مى‏بخشى، و تو بر هر كار قدرت بى‏پايان دارى .

بسم رب الحسین

دل آسمان خون چکان شد از این غم

زمین یک سر آتش فشان شد از این غم

نه فرصت که پیراهن تو ببویم

نه مرهم که بر دل گذارم

 نه مهلت که در ماتم تو بمویم

نه رخصت که شیون برآرم

 ببین پشت سر مانده برجا ، خیمه ها همه خاکستر و خون

ببین پیش رو مانده تنها ، کاروان اسیران محزون

 مران کاروان یک دم بمان ، دیگر مزن زنگ عزا را

که گم کرده ام در دشت غم آیینه خون خدا را

^{قیصر امین پور}

بسم رب الحسین

بسم رب الحسین

امام حسن عليه السلام پسر ده ساله‏اى دارد كه آخرين پسر ايشان است، و اين بچه شايد از پدرش يادش نمى‏آمد چون وقتى كه پدرش از دنيا رفت گويا چند ماهه بوده است، در خانه حسين بزرگ شد.
ابا عبدالله به فرزندان امام حسن خيلى مهربانى مى‏كرد، شايد بيش از آن اندازه كه به پسران خودش مهربانى مى‏كرد چون آنها يتيم بودند و پدر نداشتند. اين پسر اسمش عبدالله و خيلى به آقا علاقه‏مند است، و آقا به زينب سپرده است كه تو مواظب بچه‏ها باش، و زينب دائما مراقب آنهاست. يكدفعه زينب متوجه شد كه عبدالله از خيمه بيرون آمده است و مى‏خواهد برود پيش عمويش حسين بن على عليه السلام.
زينب دويد او را بگيرد، او فرياد كرد: «و الله لا افارق عمى‏» به خدا قسم كه من هرگز از عمويم جدا نمى‏شوم. آن طفل مى‏دود، زينب مى‏دود( السلام عليك يا ابا عبد الله! اشهد انك قد امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر و جاهدت فى الله حق جهاده).
آنقدر زينب دويد كه به ابا عبد الله نزديك شد. آقا فرمود: نه، تو برگرد، بگذار اين بچه پيش خودم باشد. خودش را انداخت‏به دامان حسين عليه السلام (حسين است، او خودش عالمى دارد). در همين حال، يكى از دشمنان آمد براى اين‌كه ضربتى به ابا عبد الله بزند.
تا شمشيرش را بالا برد، اين طفل فرياد كرد: «يابن الزانية! اتريد ان تقتل عمى‏»؟ زنازاده! تو مى‏خواهى عموى مرا بكشى؟ تا او شمشيرش را حواله كرد، اين طفل دست‏خود را جلو آورد و دستش بريده شد. فرياد كرد: يا عماه!عموجان ببين با من چه كردند!
«اشهد انك قد امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر و جاهدت فى الله حق جهاده حتى اتيك اليقين.»
و لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم، و صلى الله على محمد و آله الطاهرين.

شهيد مطهری - مجموعه آثار ج 17 از ص 297

ديگه خسته شدم از بس اين درد را تو خودم خفه كردم و بغضم تو گلوم رسوب شد. مي خوام از دردي برات بگم كه مطمئنم از غم هاي بزرگ امام زمانمه. دردي كه روز به روز، همين ما بچه هيئتي ها داريم بزرگ و بزرگترش مي كنيم و هيچ كس نيست كه جلوشا بگيره!

ديشب داشتم از تو حياط مسجد دانشگاه رد مي شدم كه صداي مداح عزيز به گوشم رسيد كه روضه حضرت رقيه سلام الله عليها را مي خوند. گفتم حالا كه قسمتم نشده كه تو مجلس شركت كنم تا دارم رد ميشم گوش بدم و استفاده كنم. اما كاش هيچ موقع نشنيده بودم. باورتون نميشه كه چه اراجيف و اوصافي داشت در مورد خانوم مي گفت. به خدا شرمم ميشه بگم. انگار نعوذ بالله داشت ... را توصيف مي كرد. آيا واقعا شخصيت و مقام حضرت رقيه به موهاي بلند تا پشت كمرشونه؟؟؟؟!!!! مي دوني از چي مي سوزم؟ از اين كه خودي ها دارن ريشه به ريشه معارف ناب اسلامي و نهضت عاشورا مي زنن اونم به اسم احياي فرهنگ عاشورايي. تا امروز فكر مي كردم اين جريان تو هيئت هايي كه اكثرشون سواد درست و حسابي ندارن و عالم توشون نيست جريان داره. اما ديدم حتی تو دانشگاه خودمون كه ظاهرا مهد روشنفكران جامعه ست هم، اين جريان داره اتفاق مي افته و همه ماها،كه به خاطر هر اتفاق كوچيكي كه تو جامعه و دانشگاهمون مي افته ساكت نمي شينيم حالا در برابر اين مسئله بزرگ سكوت كرديم و براش دليل هم داريم كه اسم اين دليل را «تقيه» ميذاريم. ميگيم نفس عزاداري براي امام حسين عليه السلام ارزشمنده. اما هيچ پيش خودمون فكر كرديم كه چرا عزاداري براي حضرت سفارش شده؟ آيا براي تسلي خاطر حضرت زهرا سلام الله عليها كه در جوار رحمت الهي در اوج سلام و آرامش اند؟؟!! يا براي توصيف چهره ها و شمايل حضرات معصومين؟؟!! يا براي اشك ريختن و پاك شدن گناهان امت؟!

هدف اينه: احياي نهضت حضرت ابا عبدالله. اما آيا ما اسم اين جور عزاداري را احياي فرهنگ حسيني مي دونيم؟؟!

به نظر من، برنده ترين و خطرناك ترين سلاحي كه امروز داره ريشه اسلام ناب را مي بره همين به ظاهر مداحي هاست كه باور كنيد اگه مخالفان اسلام و شيعه، بخوان اسلام را رد كنن استناد به همين سبك عزاداري ها براشون كافيه.

اين وظيفه ماست كه به عنوان قشر با سواد، و وجدان بيدار امت سكوت نكنيم و راهكاري ارائه بديم كه اين بلاي در حال رشد را متوقف كنيم. حالا كه جبهه جنگ با توپ و تانك برامون مهيا نيست، اگه واقعا هوس جهاد داريم نبايد اين جبهه كه به مراتب از جبهه جنگ و اسلحه پر تلفات تره را خلي بگذاريم.